Kleinigheden

stukjes & kanttekeningetjes van J. Droes

Troostende woorden

‘Wat is er met je aan de hand?’

‘Ach, niets.’

‘Nou kom op, zeg het maar of ga ergens anders lopen sacherijnen.’

‘Oké, ik ben weer gedumpt! Ze willen me niet meer. Ik ben nu al voor de derde keer in jaar keihard gedumpt.

‘Dat kan toch de beste gebeuren?’

‘Ja, maar deze was het helemaal. Alles klopte, weet je. Er was een mooie balans tussen ons. Ik dacht zelfs aan samenwonen.

Maar toen ik daar gisteravond voorzichtig over begon werd ik keihard in m’n gezicht uitgelachen. Het was allemaal wel gezellig zo, maar verder… Ik moest toch begrijpen dat ik te oud was en het leeftijdsverschil te groot was. Het scheelde verdomme maar drie jaar, 32 en 35.’

‘Ach op elk potje past een dekseltje’, zei mijn moeder altijd. Ooit zal je de liefde van je leven tegenkomen, geloof me.’

‘Ja zeg dát beurt me op. Vooral dat ooit!’

 

[Kleinigheden – 044 – 150 – 161116 – Troostende woorden]

 

Oeverloos gepruts

De laatste jaren was het een heel gedoe geworden waar Mirjana steeds minder zin in kreeg. Het was allemaal voorspelbaar geworden. De kleine man lag in zijn bedje en nog een uurtje te gaan voor z’n favoriete serie op televisie begon. Steeds vaker weigerde ze, maar soms bekroop haar ook een schuldgevoel en volgde ze hem naar de slaapkamer. Daar volgde al snel het ongeïnteresseerde gepruts met zijn vingers die nooit de juiste weg of ritme konden vinden.
Die, zoals nu, pijn deden vanwege z’n lange nagels. Met lichte dwang had ze zijn hand weggehaald maar die was direct weer terug van weggeweest. Hetzelfde ritueel herhaalde zich vervolgens twee keer tot ze er genoeg van kreeg. Nu was het een haardos die achterop al iets kaal werd die wild tussen haar benen bewoog.

Ach, dacht ze, doe geen moeite, ik kom straks wel klaar als jij straks je serie kijkt.

 

[Kleinigheden – 043 – 150 – 161115 – Oeverloos gepruts]

 

Naderende dood

De overhangende bomen filterden het zonlicht dat het wandelpad een sprookjesachtige sfeer gaf. Stroken zonlicht schenen door de gele, bruine en soms nog groene bladeren wat het geheel deed lijken op een schilderij van Barend Cornelis Koekkoek.

‘Maar oma, dit is toch mooi’, zei een van de vrouwen op het bankje.

‘Ja kindje, antwoordde de oude vrouw gelaten, ‘het is mooi.’

‘Probeer er maar van te genieten dan, hé, het is maar eenmaal per jaar herfst en straks is het hier allemaal kaal.’

De oude vrouw knikte alsof ze de woorden van haar kleindochter bevestigde en keek starend voor zich uit. Een stukje verderop liep een vrouw met haar hond en haar zoontje die als een volleerd profvoetballer tegen een hoop bladeren schopte. De kleindochter keek haar oma van opzij aan en pakte haar hand vast. Het leer van de handschoen voelde koud aan.

‘Ik mis hem nog elke dag’, klonk het zachtjes.

‘Toen je opa elf jaar geleden overleed, dacht ik dat ik hem snel zou volgen…’

De zin bleef hangen in de stilte.

‘Wie, opa?’

De oude vrouw gaf geen antwoord en sloot een kort moment haar ogen.

‘Opa heeft een mooi leven gehad’, hervatte de kleindochter het gesprek en kneep haar zacht in haar hand. ‘En ik mag hopen dat ik ook ooit zou oud als hem mag worden. Drieëntachtig is hij toch geworden? En u bent nu toch tweeënnegentig?’

‘Eenennegentig’, corrigeerde ze haar kleindochter. ‘Toen je opa elf jaar geleden overleed, dacht ik dat ik hem snel zou volgen…’ Ze maakte haar zin niet af, in plaats daarvan zei ze: ‘Kom Marloes, we gaan hier niet zitten somberen, we gaan verderop een lekker bakje thee drinken.

Ze ondersteunde haar oma bij het opstaan en beiden schuifelden langzaam verder. De kleine jongen gooide met een wijds gebaar een hoopje bladeren in de lucht, de hond sprong ernaar en blafte. De oma glimlachte.

 

[Kleinigheden – 042 – 300 – 161104 – Naderende dood]

 


Stukjes van 150 of 300 woorden – Tafereeltjes uit het dagelijkse leven.

Kant30sec

Elke maandag t/m vrijdag een kanttekeningetje van precies 100 woorden bij de actualiteit.

Iedere dinsdag en vrijdag een klein stukje bij een foto van Joop van Houdt.

Grateful Dead - Europe 72
Stukjes van 300 woorden of meer over de rol die The Grateful Dead in het leven van J. Droes speelt.

Nico - Nico Velvet
Stukjes over albums uit de platenkast van de Kanttekenaar.

Inwonerskrant

van mrt 2014 – heden
Vierwekelijkse publicatie in Inwonerskrant. Stukje bij ingezonden foto.
Geschreven onder het pseudoniem J. Droes.

Wereldregio

van nov 2012 – dec 2013
Vierwekelijkse publicatie in Wereldregio. Column.
Sjoerd de Jong

Contact

Vragen? Neem hier contact
met ons op!

q

Copyright

Copyright  2015-2016
Teksten: Sjoerd de Jong
Foto’s bij FotoStukjes: Joop van Houdt

Stukjes - 01.09.16

Share This