’Can you dig it?’, zouden ze in mijn jeugd gevraagd hebben als je even stilstaat bij het woord knuffel of het ook wel gebezigde knuf. Rare woorden eigenlijk als je er eens goed over nadenkt. Geen idee waar het vandaan komt.

Raar of niet, het woord, of het nu een zelfstandig naamwoord of werkwoord is, heeft een positieve gevoelswaarde. Die positieve gevoelswaarde hebben we vooral te danken aan het feit dat we op zeer jonge leeftijd al een knuffel kregen. Hoe die knuffel eruit zag en of het nu een poppetje, beertje of lapje was maakte niet uit, de knuffel gaf troost en zonder knuffel was het erg moeilijk om te slapen.

Hoe die knuffel eruit zag en of het nu een poppetje, beertje of lapje was maakte niet uit
En dan ineens zijn we te groot voor de knuffel en wordt er na jaren van intimiteit, al dan niet met een ritueel, afscheid van genomen. Tot we op een leeftijd komen dat we verliefd worden, dan knuffelen we elkaar soms dood. Maar ook die fase gaat, naarmate we ouder worden, voorbij. Tot we weer op een punt komen dat we de knuffels van onze dierbaren gaan missen en we weer tegen elkaar aan vleien en aandacht voor elkaar hebben.

Hoe oud we ook zijn, we kunnen niet zonder knuffel!

Nat
Mijmeren