Of hij zin had om nog even mee te gaan voor een borreltje, had een collega gevraagd. Hij had ermee ingestemd. Zo af en toe ging hij mee, ondanks dat hij vooraf al wist, dat er zich achteraf, een groot gevoel van teleurstelling meester van hem zou maken.

Ook vandaag, ondanks het zonnige weer. Het zonnetje was een welkome afwisseling op het matige weer van de afgelopen dagen. Maar de uitbundigheid van zijn uitgelaten collega’s ging aan hem voorbij toen ze op het terras van De Ouwehoer zaten. Aangekomen ging hij in het midden van de groep zitten. Niet dat hij nu ook in het middelpunt van de belangstelling stond, in tegendeel, deelnemen aan de discussies deed hij zelden. Het was gewoon makkelijker om de gesprekken te volgen. Gesprekken die overigens altijd hetzelfde onderwerp hadden.

…hij kon het allemaal wel dromen.

Het slechte huwelijk van Jimmy, na jaren nog steeds niet gescheiden, de nieuwe directiesecretaresse, het gras dat bij de buurman altijd groener was, de huidige bezuinigingsronde en de komende reorganisatie, hij kon het allemaal wel dromen.

Hij keek op z’n horloge, nog een uurtje en dan zouden ze allemaal weer naar huis gaan en kon hij zich uitgebreid te goed doen aan een van de heerlijke whisky’s uit het uitgebreide assortiment. In gedachten maakte hij vast een keuze. Hij glimlachte bij de gedachte en verheugde zich erop om de teleurstelling eens goed weg te spoelen.

 

[139]

 

Tweede
Omkijken