Als de serveerster twee grote goudgele dorstlessers op ons tafeltje neerzet, lopen er twee dames van een zekere leeftijd het terras op, de een met een stevige pas, de ander ietwat onvast op de oude kinderkopjes. We herkennen de dames gelijk, het zijn de zusjes. Als ze het terras rondkijken op zoek naar een plaatsje, kijken ze dwars door ons heen en zien ze ons niet zitten.

Joop en ik negeren het maar en richten ons op de glazen die, inmiddels halfleeg, voor ons staan. Het is warm en een zilt zuchtje wind blijft uit. Ondanks onze geanimeerde discussies lukt het ons niet de zusjes geheel te negeren. Als ik Joop vanuit zijn ooghoeken zie kijken, draai ook ik mijn hoofd om, om te zien wat hij ziet.

Opvallend is dat de zusjes een bord voorgeschoteld krijgen met een kroket en salade. Tsja, denk ik dan, dat is het nu net weer niet. Anderzijds hoort het ook wel bij de zusjes die, net zoals veel andere vrouwen denk ik, wellicht denken dat de salade de balans in evenwicht brengt. De salade tegenover de vette hap, een doekje voor het bloeden, zeg maar. Maar dat is niet het enige wat opvalt. Wat ook opvalt is de vork van Henny die doodstil in de lucht blijft hangen als ze gebiologeerd en bijna in trance naar Sjoukje luistert. Tsja, da’s ook typisch iets voor vrouwen, een kroket met mes en vork eten.

Wat ook opvalt is de vork van Henny die doodstil in de lucht blijft hangen als ze gebiologeerd en bijna in trance naar Sjoukje luistert.

Joop en ik schudden meewarig ons hoofd. Een kroket dames, eet je met je handen. Een kroket laat je niet koud worden, die eet je loeiheet zodat je, bij de eerste hap als de ragout eruit spuit, je bovenlip eraan brandt en er twee dagen later nog aan herinnerd wordt.

Maar het valt niet alleen ons op. Achter ons zit een tekenaar die het tafereeltje met een zwarte pen in een Moleskine notitieboekje vastlegt. Zijn hoofd gaat regelmatig op en neer van het boekje, langs zijn vrouw, gefocust naar de zusjes kijkend.

Zo krijgen de zusjes aandacht van een tekenaar, professioneel fotograaf en een stukjesschrijver. Logisch, want dat krijg je nu eenmaal als je een kroket met mes en vork eet. Maar denk nu niet dat de Zusjes daar nu van wakker liggen of zich er ook maar een moment druk over maken, nee, aan al die aandacht zijn ze al jaren gewend.

 

[168]

 

Geschiedenisles
Nazomeren